OPEN FORUM   -    FORUM OUVERT 

Het schip gaat zolang te water tot het doorroest

 

Kris De Baere, Geert Potters & Helen Verstraelen

Hogere Zeevaartschool, Noordkasteel-Oost 6, 2030 Antwerpen; k.de.baere@telenet.be

Hoe oud wordt een schip? De vraag lijkt eenvoudig, het antwoord is dat allerminst. Net als bij mensen kan het met de levensver­wachting van een schip alle kanten uit. De Vasa zonk in 1628 na een eerste zeereis van minder dan 1 mijl. De Titanic vertrok op 10 april 1912 voor haar "maiden trip" om nau­welijks vier dagen later een fatale botsing met een ijsberg te ondergaan. Daartegenover staat het passagiersschip de M/V Medina, gebouwd in 1914 en vandaag, met meer dan 95 jaar op de teller, de oudste actieve oceaanstomer.

Een bijna menselijk aftakelings­proces

Schepen komen op een bijna menselijke manier aan hun einde. Ze sterven een natuur­lijke dood door aftakeling of sneuvelen bij een ongeval. Slechts zelden leidt een ongeval tot het zinken van een vaartuig: in 2008 was dit - op een totaal van 2910 ernstige incidenten - slechts voor 150 schepen het geval (figuur boven). Bovendien blijkt scheepvaart, ondanks het stijgend aan­tal schepen, steeds veiliger te zijn geworden (figuur onder). Als verder varen niet meer rendabel is of herstelling na een ongeval economisch niet te verantwoorden, is het schip klaar voor afbraak.

Tot 2000 bleven schepen gemiddeld 26 jaar actief, een cijfer dat daarna vrij snel is toegenomen tot 32 jaar. KLeine schepen (van 500 tot 1499 bruto tonnenmaat of BT) gaan langer mee dan grote schepen en bulk carriers worden doorgaans sneller afgebroken dan tankers en cargo schepen (zie fig. p.13). De situatie vanaf 2003 moet als uitzonderlijk beschouwd worden en is veroorzaakt door de uitfasering van enkelwandige tankers als gevolg van de ongevallen met de Exxon Valdez, de Erika en de Prestige.

Van ijzeren mannen op houten schepen naar ijzeren mannen op ijzeren schepen

 

Schepen ondervinden dag in dag uit de gevolgen van een vijandige omgeving van zon, neerslag, vochtigheid en zout.

De bescherming van het onderwatergedeelte van een schip is dan ook sinds jaar en dag een constante bezorgdheid. De materiaal­keuze voor de bouw en bescherming van een

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Schepen komen op een bijna menselijke manier aan hun einde. Ze sterven een natuur­lijke dood door aftakeling of sneuvelen bij een ongeval. Slechts zelden leidt een ongeval tot het zinken van een vaartuig:

in 2008 was dit - op een totaal van 2910 ernstige incidenten - slechts voor 15o schepen het geval (figuur boven). Bovendien blijkt scheepvaart, ondanks het stijgend aan­tal schepen, steeds veiliger te zijn geworden (figuur onder). Als verder varen niet meer rendabel is of herstelling na een ongeval economisch niet te verantwoorden, is het schip klaar voor afbraak.

Tot 2000 bleven schepen gemiddeld

26 jaar actief, een cijfer dat daarna vrij snel is toegenomen tot 32 jaar. '<Leine schepen

(van 50o tot 1499 bruto tonnenmaat of BT) gaan langer mee dan grote schepen en bulle carriers worden doorgaans sneller afgebro­ken dan tankers en cargo schepen (zie fig. p.13). De situatie vanaf 2003 moet als uitzon­derlijk beschouwd worden en is veroorzaakt door de uitfasering van enkelwandige tankers als gevolg van de ongevallen met de Exxon Valdez, de Erika en de Prestige.

 

Van ijzeren mannen op houten schepen naar ijzeren mannen op ijzeren schepen

 

Schepen ondervinden dag in dag uit de gevolgen van een vijandige omgeving van zon, neerslag, vochtigheid en zout.

De bescherming van het onderwatergedeelte van een schip is dan ook sinds jaar en dag een constante bezorgdheid. De materiaal­keuze voor de bouw en bescherming van een